چون رنگ قلمم

سیاهم

و به سیاهی مینگرم

و آرزویم غرق شدن است

نه در دریا

که دریا پاک است

زیباست

و صد البته بی گناه

نیازم تباهی ست

نیازم آن نقطه ی دور است

که روزی صد بار پرسش گرانه خیره به آن مینگرم و

کسی حتی تلنگری به احساسم نمیزند

که تو را چه شده است

عاشق !؟....

ننوشته ام

و صد البته نتوانسته ام

از سیاهی

     با سیاهی

          برای سیاهی

بنویسم

بگویم

و بخوانم

چه شد در این روزها

چه گذشت بر من.بر او...

اویی که او بود و من شد و ما شدیم و بعد تنها !

سیاهه و ظلمت

تاریکی و فقط و فقط نفرین !

بوی مرگ میداد عشق او

گویی گمشده اش را یافت

و پیدایش را گم کرد

چه کرد

چه شد

چه خواست

و چگونه رقصید بر بالین پر از غم من !

هزاران چرا و اما در ذهنم دوید

به چشمانم رسید

و از لبانم گریخت

نوشتن به گونه ای نو

به سفارش یک دوست !

نوشتن به طرزی عجیب برای خالی شدن غم

رخوت

و شاید سیاهی.

حال باران

حال سایه

حال سکوت

شب

خلوت

حال همه ی ما خوب است

حال پرندگان سبز خانه مان نیز خوب است

اما تو باور مکن!

"نرگس"

دورم

خیلی زیاد

مثلا

از اینجا

تا خانه ی خدا

کاش خدا در طبقه ی بالای خانه ی ما می نشست

حتی

بدون پیش قسط و اجاره

"نرگس"

یه حال عجیبی تمام دلمو پُر کرده .نه .اونی نیست که تو فکر میکنی.من عاشق نیستم.یه حالِ گُنگ.

کلافه کننده.یه حال که خیلی وقته گاه و بی گاه  میاد سراغم و تمام وجودمو پُر میکنه و میره و من

میمونم با یه وجود پُر.سنگین.سنگین از یه حالِ نا معلوم.اول اولا وقتی اینجوری میشدم یه سوراخ توی

دلم درست میکردم و تمامشو از دلم خالی میکردم.اما هی اون حالِ بزرگتر شُد و سوراخهای دلِ منم

بزرگتر شُد.الان دیگه نمیتونم این کارو بکنم چون دیگه جایی نمونده.الان  میمونم تا خودش ته نشین

بشه و بره. اونم بعد از یه مدت میره.اما رسوبش میمونه.دارم تبدیل به رسوب میشم.دارم سنگ میشم.

از غصه خندم میگیره.به نظر شما کی یه آدم سنگی رو دوست داره؟   "نرگس

هیچوقت بر نمیگرده.هیچوقت پشیمون نمیشه.هیچوقت شک نمیکنه.فقط میره.میه تا برسه.برسه به آرزوهاش.بعد آروم میگیره.میمیره.به همین سختی و راحتی.زندگیش تموم میشه.با آرزوش.خیلی لذت بخشه آدم در آغوش آرزوش.با دست های آرزوش و با نگاه اون بمیره . امید وارم منم در آغوش آرزوم بمیرم.هر چند تو دل من هیچ آرزویی موج نمیزنه.این یعنی اینکه من الانم مردم ولی هستم.سعی میکنم وقتی چشمام بسته بشه که چشمهای آرزوم نگاهش کنه.من تا اون روز هستم.به امید اون روز.....

{نرگس}

یه کلمه ست.پنج تا حرف داره. سه بخشه . نمی دونم چی بگم.بلد نیستم علمی حرف بزنم.دلم بهم میگه خستگی غمه.خستگی سکوته.خستگی مرگه.خستگی بغضه.خستگی اشکه.دلم بهم میگه خستگی یه جاییه آخر دنیا.تاریک.من از تاریکی میترسم.دلم بهم میگه خستگی یه آسمونه که آفتابش باهاش قهره.دلم بهم میگه خسته ام.خیلی. خیلی یعنی چقدر؟میدونی؟خیلی قدر نداره.خیلی اصلا هیچی نداره.خیلی یعنی آخر.آخر همه چیز.آخر غم .سکوت.مرگ.بغض.اشک.دنیا.آسمون و...

من خیلی خسته ام.اندازه ی تموم آخرای دنیا.علم بهش چی میگه؟کتاب بهش چی میگه؟تو بهش چی میگی؟من بهش میگم...

هنوز براش اسم نذاشتم.

میخوام برات اعتراف کنم.میخوام بگم که چقدر دلم برای دلم میسوزه

میخوام بهت بگم که از شب چقدر متنفرم.میخوام بگم که آب بارونم کم شده.میخوام بگم که ابر چشام سیاه سیاهه.میخوام بگم که چقدر بلند میخندم.میخوام بگم که هر روز یه چیز قلبمو میدزدن.میخوام بگم که دنبال یه قلب صاف میگردم.آخه قلبم شکسته.کار نمی کنه.منو جا میزاره.میخوام بگم که انقدر دنبال یه جفت گوش گشتم پاهام تاول زده.میخوام بگم که چقدر دلتنگ یه شونه ام .یه شونه که بهم پناه بده.میخوام بگم که چقدر محتاج یه دستم که اشک چشامو پاک کنه.میخوام بگم که کم آوردم.شماها بهش چی میگین؟من هیچی بهش نمیگم.

چقدر دلم هوس یه بستنی وانیلی پر از شکلات و اسمارتیز کرده   {نرگس}